این میعاد های شبانه

این سخنان سحر آمیز مرا غمگین می کند

و سکوت شب مرا افسون!

آه

اینچنین فسون شب  ها و مهر دلها ما را سحر می کند

و بی رحمی سرنوشت ما را خرد!

آری

از زمانه بیداد می کنم

فریاد می زنم و می گریم

اما اینها راه به جایی نمی برند!

ای شعر شب های ناز من

مرا رها کن

سوگند به اشکهایت  سوگند به سحر کلامت

دلم دیگر غم را تاب نمی آورد

مرا رها کن!

نوشته شده در شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۵ساعت توسط نازآفرین| |